Czy kobiety lubią piłkę nożną

Utarło się takie przekonanie, że kobiety nie znają się na piłce nożne. Niektórzy nawet żartują, że karne trzeba kobietom tłumaczyć na kolorach lakierów do paznokci. To bardzo krzywdząca opinia, bo kobiety w istocie naprawdę oglądają mecze i interesują się piłką nożną, a nawet bardzo dobrze się na niej znają. Mężczyźni uważają się znawców tematu, ale u nich to naturalne, bo przecież w dzieciństwie spędzili nie jedno godzinę na osiedlowym boisku czy na łące kopiąc piłkę. Kobiety jednak denerwują się trochę bardziej niż mężczyźni, co niektórym panom może przeszkadzać w oglądaniu meczu. Niektóre kobiety zadają także w ciągu meczu setki pytań, których odpowiedzi są raczej oczywiste i opowiadanie na nie mija się z celem, poza tym wybija z oglądania. Kobiety sprawdzają się jednak idealnie na trybunach. Dużo lepiej ogląda się z nimi mecze i przeżywa kolejne bramki. Nie można więc powiedzieć, że kompletnie nie znają się na piłce. Wiele kobiet należy do fanklubów piłkarskich, przeżywa wszystkie rozgrywki. Nie wszystkie jednak muszą interesować się piłką. Przecież nie interesują się nią nawet wszyscy mężczyźni, więc jest to raczej oczywista sprawa, że i kobiety nie muszą. Czasem jedna głos większości przeważa i któryś z panów stwierdza, że kobiety nie znają się na piłce, bo na przykład jego żona się nie zna, a żona to już wszystkie.

Gadżety dla prawdziwego kibica

Prawdziwy kibic to taki, który nie wstydzi się tego, że kibicuje danemu klubowi. Dlatego też kibica zazwyczaj łatwo poznać, zwłaszcza w czasie jakichś mistrzostw czy klubowych rozgrywek. Charakterystycznym elementem każdego kibica jest szalik, którym może machać na meczu, by zagrzać do walki swoich idoli. Jest nawet pewna grupa kibiców, których nazywa się szalikowcami, ale to raczej średnio pozytywne określenie. Na czas mistrzostw kibice wyposażają się w przeróżne akcesoria. Normą są koszulki w barwach narodowych lub barwach klubowych, w zależności od rodzaju rozgrywek. Wielu kibiców upiększa się też kolorowymi perukami i malunkami na twarzy. Świetnie prezentują się potem na zdjęciach, jak takie kolorowe ptaki. Ważnym przedmiotem jest też gwizdek czy rozsławione w czasie jednym mistrzostw Europy ukulele, które wydają głośny dźwięk. Wielu kibiców na czas meczu przygotowuje też różnego rodzaju transparenty w hasłami wsparcia dla swojej drużyny. Bardzo wzruszające są zawsze akcje, które przygotowują specjalnie dla samej drużyny, często jest to po prostu flaga drużyny na trybunach stadionowych. Do wszystkich działań tego rodzaju trzeba się przygotować i dogadać z mnóstwem ludzi. To chyba najlepszy dowód na to, że kibice są niezwykle zaangażowani w kibicowanie, że jest to ich życiowa pasja, że całym sercem wspierają daną drużynę.

Szkółka piłkarska dla dzieci

Talenty sportowe dzieci należy rozwijać od bardzo wczesnego dzieciństwa. Chodzi bowiem o to, by dziecko miało świadomość własnych umiejętności. W dzieciństwie jest to też o tyle ważne, że rozwija ruchowo dorastające dziecko. Wielu małych chłopców marzy o karierze piłkarza, przecież każdy chciałby nim zostać, bo wiąże się z tym sława, bramki i pieniądze, a także uwielbienie kibiców. Jednak nie każde dziecko wykazuje piłkarski talent. Dla naprawdę zdolnych dzieci powstają szkółki piłkarskie, które prowadzone są przez prawdziwe piłkarskie kluby. Poziom w takich szkółkach jest bardzo wysoki i na pewno każde dziecko rozwinie tam skrzydła, o ile oczywiście ma do tego predyspozycje. Treningi w szkółce piłkarskiej naprawdę przygotowują do piłkarskiej kariery. Jeśli zaś szkółka prowadzona jest przez klub, to dziecko ma szansę dostać się najpierw do drużyny juniorów, a potem być może zagrać w jakimś wielkim i znanym na całym świecie klubie, którego jest fanem. Często rodzice bardzo starają się, żeby spełnić marzenia swoich dzieci, a nie jest to łatwe. Zajęcia w takiej szkółce są bowiem dość drogie, a zlokalizowane są one zazwyczaj w dużych miastach. Wielu rodziców poświęca się jednak i dowozi swoje dzieci wiele kilometrów, a trzeba przyznać, że treningi odbywają się kilka razy w tygodniu i to bardzo wczesną godziną.

Słownik piłkarski w codziennym języku

Chociaż jako kraj nie jesteśmy orłem w piłce nożnej, to jednak ten sport mocno jest zakorzeniony w świadomości naszych rodaków. Językoznawcy zauważyli, że język piłkarski wszedł na stałe do języka ogólnego. Nieśmiertelne powiedzenie legendarnego trenera Polaków – Kazimierza Górskiego brzmiące „piłka jest okrągła a bramki są dwie” zna każdy. Ciekawe jest to, że fraza ta odłączyła się od swojego pierwotnego znaczenia i zaczęto ją używać w innych dziedzinach. Zazwyczaj posługujemy się nią wtedy, gdy chcemy powiedzieć, że nigdy nic nie wiadomo i wszystko może się zażyć. Może zatem uznać to zdanie za związek frazeologiczny, mający swe źródło w sporcie. Równie chętnie na inne dziedziny przerzucane są takie wyrażenie jak czerwona kartka, która oznacza wykluczenie z czegoś i nawiązuje do czerwonego kartonika, który wskazuje, że zawodnik wylatuje z boiska. Niektórzy mówią też, ktoś gra w pierwszej lidze. Słowa te, rodem z boiska mają takie samo znaczenie jak frazeologizm grać pierwsze skrzypce. Używa się go wtedy, gdy chce się powiedzieć, że ktoś pełni ważną funkcję w jakimś przedsięwzięciu. W ostatnich czasach modne stało się słowo ofensywa oraz różne jego odmiany. Często jest tak, że nie mówi się już o ataku, a właśnie o ofensywie. Kiedyś słowo to można było usłyszeć tylko z ust komentatora, teraz pojawia się w każdej dziedzinie życia.

Piłka nożna jako najbardziej znany sport na świecie

Jeśli zapytalibyśmy kogoś o to, jaki jest najpopularniejszy sport na świecie, bez wahania wskazałby, że jest to piłka nożna. Każdy z nas widział rozgrywki tej dyscypliny, w wersji amatorskiej bądź zawodowej. Człowiek z piłką nożną ma styczność już od dzieciństwa. Dotyczy to szczególnie chłopców, którzy mając po kilka lat budują sobie prowizoryczne boisko i bramki. Następie spotykają się w większym bądź mniejszym gronie i rozgrywają mecze. Jest to dla nich nie tylko rozrywką i miłym spędzaniem wolnego czasu. Takie amatorskie rozgrywki w gronie najbliższych kolegów są źródłem prawdziwych emocji. Co więcej pełnią one funkcję integracyjną, zacieśniając więzi koleżeńskie. Jeszcze dziś na wielu osiedlach możemy spotkać młodych chłopców biegających za piłką. Pasja ta towarzyszy im nie tylko w dzieciństwie, ale również w wieku młodzieńczym, a nawet w dorosłości. Wcale nie jest rzadkością to, że mężczyźni około trzydziestki spotykają się na boisku by zagrać sobie w nogę, jak kolokwialnie nazywa się piłkę nożną. Od jakiegoś czasu modna jest również piłka halowa, czyli odmiana piłki nożnej, którą rozgrywa się na hali. Sport ten uprawiany jest nie tylko czynnie. Piłka nożna to najczęściej i najchętniej oglądana dyscyplina w telewizji. Kiedy mamy rozgrywki pucharowe bądź ligowe, to transmisje meczów przyciągają do telewizorów miliony osób.

Kontuzje w piłce nożnej

Piłka nożna jest dyscypliną wymagającą od uprawiających ją osób ogromnego zaangażowania oraz wzmożonego wysiłku fizycznego. Jest także tzw. sportem kontaktowym, a to oznacza, że piłkarze w ogromnym stopniu są narażeni na różne kontuzje. Są one nieodłączną częścią piłki nożnej i nie ma możliwości, by ich uniknąć. Z ich ryzykiem musi się liczyć każdy jeden piłkarz oraz wszystkie osoby, które marzą o tym, by zawodowo grać w piłkę. Sytuacje, kiedy w trakcie meczu piłkarz upada, bo doznał jakiejś kontuzji to stałe widoki, do których wszyscy są przyzwyczajeni. Oczywiście, jedne kontuzje są lekkie i nie ma przeciwwskazań, by po interwencji medycznej zawodnik kontynuował grę w spotkaniu, ale są i takie, kiedy nieprzytomny piłkarz jest znoszony z boiska na noszach. Najbardziej piłkarze są podatni na wszelakie urazy kończyn dolnych – pracują przecież nogami. Zerwanie wiązadeł, skręcenie kostki, nadwyrężenie mięśni czy nawet złamanie bądź (rzadziej) zmiażdżenie kości – oto, co najczęściej się im przytrafia. Kontuzje nóg stanowią największy odsetek wszystkich kontuzji w piłce nożnej. Pozostałą część uzupełniają kontuzje kręgosłupa, głowy oraz rąk. Podczas treningów piłkarze uczą się m. in. w jaki sposób kontuzji unikać i jak reagować, kiedy się przytrafią, jest to stałym elementem treningów.

Największe święto piłki nożnej

Mundial – czyli mistrzostwa świata w piłce nożnej – to dla wszystkich fanów futbolu największe święto. Żadna inna impreza piłkarska nie wzbudza aż tylu emocji. Ma ona charakter cykliczny – jest rozgrywana co 4 lata. Ogromnym prestiżem jest zostanie jej organizatorem. Mundial odbył się po raz pierwszy w 1930 roku – zdobywcą pierwszego mistrzowskiego tytułu został Urugwaj, w tym kraju miały miejsce rozgrywki (można w tym miejscu dodać, iż ogólnie Urugwaj ma na swoim koncie dwa tytuły mistrza świata). 4-letni cykl zachwiany został w roku 1942 i w 1946 – druga wojna światowa sprawiła, że mistrzostwa się w tych latach nie odbyły. Największym triumfatorem w całej historii mundialu jest Brazylia. Po mistrzowskie trofeum sięgała bowiem już pięciokrotnie. O brazylijskim futbolu słyszał zapewne każdy – nawet, jeśli piłka nożna nie leży w obszarze jego zainteresowań. Brazylijczykom konkurentów nie brakuje – najgroźniejszymi ich rywalami są Włosi, którzy mistrzowskie trofeum wywalczyli już czterokrotnie oraz Niemcy, którym ta sztuka udała się trzy razy. Aktualnym mistrzem świata jest Hiszpania – czy obroni tytuł, o tym będzie się można przekonać w 2014 roku w Brazylii. Występy polskiej reprezentacji na mundialu nie są zbyt zachwycające. Polacy dwukrotnie wywalczyli 3 miejsce (1974, 1982), a na mundialu grali tylko 7 razy.

Mistrzostwa Świata w piłce nożnej

Co cztery lata organizowane są rozgrywki piłki nożnej, w których mogą zmierzyć się ze sobą drużyny krajów z całego świata. Te rozgrywki to Mistrzostwa Świata, którym przewodniczy światowa federacja FIFA. Wówczas to w drodze eliminacji zostaje wyłonionych 31 ekip, które startują w turnieju głównym. Do stawki należy dodać gospodarza imprezy, który niejako z „urzędu” zapewniony ma udział. FIFA zrzesza 209 federacji piłkarskich z całego globu, które to są podzielone na poszczególne grupy, co wynika z położenia geograficznego. Mamy tutaj eliminacje azjatyckie, afrykański, europejskie, a także rozgrywki Oceanii, oraz obu Ameryk. Tu warto wspomnieć, że do Oceanii została zaliczona również Australia. W turnieju finałowym zespoły są podzielone na 8 grup po 4 reprezentacje. W grupie każdy gra z każdym, a dwie najlepsze drużyny z tychże grup awansują do drugiej fazy. W 1/8 finału, a następnie w ćwierćfinałach i półfinałach rywalizujące ze sobą pary walczą o dojście do finału. Przegrywający w takim zestawieniu odpada z mistrzostw. Jednak w przypadku 1 finału, zwycięzcy rozgrywają spotkanie o tytuł mistrza świata, a drużyny przegrane grają w meczu o 3 miejsce. Najwięcej triumfów należy do Brazylii, która mistrzostwo zdobywała 5 razy, natomiast czterokrotnie najwyższy laur zgarniali Włosi. Jednak obecnie to Hiszpania broni tytułu wywalczonego w 2010 roku.

Zatrudnianie w klubie piłkarzy z zagranicy

W piłce nożnej mamy dwa rodzaje meczów. Jednymi są spotkania klubowe, a drugimi reprezentacyjne. Jeżeli chodzi o te pierwsze, to mówimy tutaj o piłkarzach z dowolnych krajów, zrzeszonych w jednym klubie. Może tutaj obowiązywać jakaś zasada dotycząca ich liczby, ale obecnie odchodzi się od takich ram i niekiedy zespół z danego kraju ma większą liczbę obcokrajowców, niż graczy rodzimych. O takich zawodnikach możemy mówić „stranieri”. Kiedyś było w Europie tak, że na boisku można było wystawić maksymalnie trzech piłkarzy zagranicznych. Niekiedy zatem starano się zawodnikom nadać obywatelstwo, by mogli grać, jako obywatele danego kraju. Jednak dzisiaj nie ma już takich obostrzeń. Jedyną zasadą, jakiej należy przestrzegać, to jest liczba wychowanków, którzy muszą pojawić się w kadrze pierwszego zespołu, ale i oni mogą być graczami z zagranicy. Dzięki tej dowolności w doborze zawodników, prężnie rozwija się rynek transferowy, choć zdecydowanie cierpią na tym słabsze zespoły. Jeżeli zajrzymy na boiska angielskie, to tutaj zauważymy inną nieco zależność. Obcokrajowiec ubiegający się o grę w klubie z Wysp, musi otrzymać w tym celu stosowne pozwolenie na pracę. W Polsce mieliśmy kiedyś przypadek, kiedy to w Pogoni Szczecin grało 10 Brazylijczyków i tylko jeden Polak w wyjściowej jedenastce, ale byli to z reguły słabi zawodnicy.

Najbardziej prestiżowe rozgrywki w europejskich pucharach

Prawdziwą piłkarską ucztą jest europejska Liga Mistrzów. Te prestiżowe rozgrywki noszą miano elitarnych, choć niekiedy zdarzy się, że usłyszymy o jakimś piłkarskim „kopciuszku”, który zadziwi świat. Ale najczęściej mówimy tu o największych futbolowych firmach ze Starego Kontynentu. Spotykają się tu drużyny z różnych krajów, a wszystko tak jest ustalane, by w pierwszej fazie nie było rywalizacji między zespołami z tego samego państwa. Ta pierwsza faza to rozgrywki grupowe, kiedy to każdy z zespołów gra ze sobą mecz i rewanż w grupie, do której został wylosowany. Mamy tutaj 8 grup po 4 zespoły. Aby zagrać w Lidze mistrzów w tej pierwszej fazie, trzeba zająć wysokie miejsce w rodzimej lidze, a niekiedy przejść przez gęste sito eliminacji. Ta druga opcja dotyczy drużyn pochodzących ze słabszych sportowo krajów, co wynika z europejskiego rankingu. Po rozgrywkach grupowych do dalszego etapu awansują po dwa najlepsze zespoły z grup i jest rozgrywana 1/8 finału. Wówczas to tworzy się pary, które grają ze sobą dwumecz w postaci meczu i rewanżu. Jeżeli mamy idealny remis, liczymy bramki strzelone na wyjeździe, albo zarządzamy dogrywkę, ewentualnie rzuty karne. Tak samo jest w 1 i 1 finału. Do finału awansują dwie najlepsze drużyny, z których jedna musi wygrać. Zwycięzca ogłaszany jest triumfatorem i otrzymuje puchar Ligi Mistrzów.

Wykonywanie stałych fragmentów gry w meczu

W rozgrywce piłkarskiej, czyli meczu, mamy niekiedy tak zwane stałe fragmenty gry, kiedy to piłka zostaje zatrzymana, by rozegrać akcję będącą wynikiem przewinienia, lub przekroczenia linii boiska przez futbolówkę. Przewinieniem może tu być zagranie piłki ręką, co może skutkować żółtą, a niekiedy nawet czerwoną kartką. Wówczas drużynie przeciwnej przyznawany jest rzut wolny. Polega to na zatrzymaniu piłki i wznowieniu akcji z miejsca, w którym zostało popełnione przewinienie. Podobnie jest w przypadku faulu, czyli nieprawidłowym zatrzymaniu, wytrąceniu, uderzeniu, lub przewróceniu zawodnika. Jednak tak zagranie ręką, jak i faul inaczej są rozpatrywane w polu karnym, czyli przedpolu bramki, które to jest ściśle wytyczone i obrysowane liniami. Wówczas to sędzia dyktuje rzut karny. Piłka zostaje ustawiona na jedenastym metrze od bramki. Na przeciwko siebie stają bramkarz i zawodnik drużyny przeciwnej, który po gwizdku sędziego uderza na bramkę. Karny zwany też potocznie „jedenastką”, lub rzadziej „wapnem” to taki stały fragment gry, po którym pada wiele bramek, ale sytuacje takie zdarzają się rzadko. Innym rodzajem stałego fragmentu jest rozegranie piłki po spalonym. Kiedy zawodnik wybija piłkę na własnej połowie za linię bramkową „gwizdany” jest rzut rożny. Piłka ustawiana jest w narożniku boiska i jeden z piłkarzy dogrywa ją do najbliższego zawodnika, a częściej dośrodkowuje w pole karne.

Poszczególne formacje w piłkarskiej „jedenastce”

W futbolu bardzo istotne jest ustawienie w jakim wychodzi drużyna na mecz. Reguluje je w pewnym sensie taktyka. Jeżeli na boisku nie wszystko idzie po naszej myśli, taktyka ta, a zatem i ustawienie może ulec zmianie. Ale najlepiej zacząć od początku. Pierwszy w składzie jest bramkarz, czyli zawodnik strzegący bramki, niekiedy odpowiedzialny za wznowienie gry, ale też taki, który powinien sobie radzić na przedpolu. Najściślej współpracuje on z najbliższą formacją, a zatem obroną. Obrona to liczba zawodników stojąca najbliżej bramki i strzegąca dostępu do niej. Od obrony też zaczyna się wiele akcji. Stanowi ją trzech, a częściej czterech zawodników, przy czym jeden, lub dwóch środkowych, to stoperzy. Stoper jest zawsze cofnięty i praktycznie nie bierze udziału w grze do przodu. To zazwyczaj wysocy zawodnicy i wypuszczają się niekiedy pod bramkę rywala w przypadku rzutów rożnych, ale musi wtedy nastąpić asekuracja tyłów, by nie narazić się na groźną kontrę. Kolejną linię tworzą pomocnicy. Może ich być czterech, lub aby zagęścić środek boiska pięciu graczy. W środku mamy tak zwanych rozgrywających, którzy uruchamiają skrzydłowych, lub starają się dograć piłkę do napastników. Warto tu jednak wspomnieć, że w grupie pomocników może być jeden, lub nawet dwóch graczy z zadaniami defensywnymi. Mówimy wówczas o defensywnych pomocnikach. Co do ostatniej formacji, czyli ataku, to zazwyczaj mamy parę napastników, lub jednego wysuniętego.

Fach piłkarski jako zawód i związane z nim ryzyko

W piłkę nożną możemy grać na poziomie amatorskim, lub też zawodowo. W wielu krajach futbol jest sportem „numer 1”. Osoba grająca w piłkę zawodowo, w swojej rubryce pod hasłem „zawód” wpisuje „piłkarz”. Zawodnik podejmujący pracę w profesjonalnym klubie sportowym wiąże się umową, którą w tym przypadku nazywamy kontraktem. W nim jest zawarty okres, na jaki opiewa umowa, wysokość stawki ze sezon, lub jego część, ewentualne premie, a często też klauzula, dotycząca przykładowo transferu do innego klubu. Zawodnik może też otrzymywać premie za strzelone bramki, za wynik sportowy drużyny, awans do wyższej ligi, czy europejskich pucharów. Mówi się, że w Polsce piłkarz zarabia wiele więcej niż inny, zwykły pracownik. I zazwyczaj jest to prawdą, jednak aby godziwie zarabiać trzeba bardzo dobrze grać i trafić do klubu, który jest wypłacalny. Trzeba też pamiętać, że jest to praca, którą najłatwiej stracić, a też jest to zawód, w którym na emeryturę odchodzimy na tyle wcześnie, że jeżeli nie odłożyliśmy, możemy nie poradzić sobie w życiu. Dlatego też wielu piłkarzy po zakończeniu kariery zawodniczej zostaje przy futbolu. Piłkarza ze sportu na dobre może też wyeliminować kontuzja. Jednak jeżeli trafi się dobrze i kariera przebiega prawidłowo, to na piłce można się nie źle dorobić. Wielu wybijających się zawodników z Polski chętnie migruje też za granicę, do klubów, w których bez względu na to, czy grają czy „grzeją ławę” mogą zarobić o wiele więcej niż w Polsce.

Rola jaką w drużynie piłkarskiej pełni trener

Bardzo ważną rolę w drużynie piłkarskiej odgrywa trener. Nie ma on bezpośredniego wpływu na wynik, ale jest pierwszą osobą za niego odpowiedzialną. To właśnie trenera rozlicza się za wyniki drużyny i dlatego jest to dość niepewna posada. Człowiek taki powinien być autorytetem dla swoich podopiecznych, jeżeli nie wypracuje sobie szacunku, nawet najlepsza wiedza trenerska może nie wystarczyć. Trener powinien potrafić dotrzeć do zawodników, kiedy trzeba nawet skarcić ich słowem, które jednak nie będzie dołować, tylko mobilizować. Od niego wymaga się też tego, by w kontaktach z zawodnikami umiał ich wysłuchać, dobrze poznał każdego z nich. W pewnym sensie drużynę piłkarską możemy nazwać jedną wielką rodziną. Jest jeszcze szereg osób wchodzących w skład sztabu szkoleniowego. Często też taki menadżer, czy coach, jak się mówi na zachodzie o trenerze, podejmując pracę dobiera sobie współpracowników. Przy ławce trenerskiej jest zawsze jego asystent, który pomaga w prowadzeniu drużyny, ale też uczy się fachu, od zazwyczaj starszego kolegi. To trener ustala skład i taktykę na poszczególne mecze. Niekiedy też mówi się, że trener „miał nosa” wpuszczając na boisko zawodnika, który po wejściu zdobywa bramkę, czy odmienia losy spotkania. Coach taki bowiem, w trakcie meczu może wymienić trzech zawodników, aby zmienić obraz gry.

Taktyka jako klucz do sukcesu

Różne są sposoby na to, by osiągnąć wymarzony sukces w rywalizacji sportowej. Przykładowo w piłce nożnej istotną rolę odgrywa kadra zawodników, jakimi dysponuje trener. Ale nie mniej ważna, o ile nie najważniejsza okazuje się strategia, nazywana w tym przypadku taktyką. Taktykę ustala się pod konkretnego rywala, oraz w celu osiągnięcia zadowalającego nas wyniku. Nie zawsze tym jest wygrana, ponieważ czasami zwycięski może okazać się remis. Drużyna piłkarska podzielona jest na trzy formacje. Obronę, środek i atak, nazywany drugą linią. O środku nie rzadko mówi się jako zawodnikach grających w pomocy. Większość z nas zna przysłowie mówiące o tym, że „najlepszą obroną jest atak”. Jednak w futbolu nie zawsze jest to słuszna taktyka. Niekiedy bowiem ataki na „hura” mogą skończyć się kontrą, po której stracimy bramkę. I tutaj jest właśnie kilka rozwiązań taktycznych. Jedne drużyny bronią się przez jakiś czas, a „ukryci” napastnicy czekają na nadarzającą się okazję, by przeprowadzić kontrę i pokonać bramkarza rywali. Innym rozwiązaniem jest gra pressingiem, czyli agresywna, zgodna z przepisami gra blisko przeciwnika, tak by uniemożliwić mu rozgrywanie piłki. Taktyka to również ustawienie się poszczególnych zawodników, lub całych formacji na boisku, a także strefy boiska, w których wykonujemy założenia trenera.

Różne typy rozgrywek piłkarskich

Jakie rozgrywki towarzyszą sportowi, którym jest piłka nożna? Wszystko zaczyna się na krajowych boiskach, gdzie stworzone zostały ligi. Liga piłkarska to grupa zespołów, które rywalizują ze sobą o zajęcie jak najwyższej pozycji, lub uchronienie się przed spadkiem do niższej klasy rozgrywkowej. Pierwsze miejsce w niższej lidze jest zawsze jednoznaczne z awansem, podobnie może być w przypadku drugiej lokaty. Na dole tabeli zespoły spadają do niższej ligi na rzecz tych które otrzymują awans. W przypadku krajowego pucharu nie ma podziału na ligi i praktycznie każdy zespół może w nich wziąć udział. Co się jednak dziej, kiedy zespół jest w czołówce ekstraklasy? Wówczas kiedy nie ma możliwości awansować już wyżej? Zespoły takie dostają szansę występu na arenie międzynarodowej, gdzie jest szansa na wyższe pieniądze i wypromowanie się. To ile drużyn w danym kraju może wystąpić w tak zwanych europejskich pucharach zależy od tego, jakie miejsce w rankingu zajmuje określony kraj. Im jest ono wyższe, tym więcej miejsc przysługuje klubom danego kraju. Szansę gry dostaje też każdy zespół, który zdobył krajowy puchar. Tutaj mamy dwa rodzaje rozgrywek, czyli Ligę Europy, oraz prestiżową Ligę Mistrzów. W terminach kiedy nie rozgrywa się takich meczów przewidziane są spotkania eliminacyjne reprezentacji danych krajów, ubiegających się o prawo gry w mistrzostwach kontynentu, lub świata. Kadry takich drużyn stanowią najlepsi piłkarze wybrani przez selekcjonera.

Pieniądze krążące wokół piłki nożnej

Sport to nierzadko wydarzenie jakiemu towarzyszą ogromne pieniądze. Możemy mieć wówczas tak zyski, jak i straty. Przychody niejednokrotnie mają wpływ na sukcesy sportowe, ale niekiedy straty mogą być nawet powodem bankructwa klubu. Warto nieco bliżej przyjrzeć się pieniądzom, jakie krążą wokół piłki nożnej. Wiadomo, że trzeba opłacić stewardów, ochronę, zapłacić za zużycie energii, a po meczu przeznaczyć wynagrodzenie dla ludzi, którzy zaprowadzą porządek na stadionie. Pomijając nakłady, jakie przeznaczamy dla zawodników i organizatorów, a czasem na gościnę ekipy przyjezdnych, to zyski zazwyczaj wychodzą na plus. Do klubu wpływają bowiem pieniądze z biletów, a kiedy mamy duży stadion, który zapełnia się w całości, to są to często przychody równoznaczne z tym co trzeba wyłożyć na zorganizowanie takiego spotkania. Trzeba też wspomnieć o zyskach wynikających ze sprzedaży pamiątek klubowych. Gorzej jednak się dzieje, jeżeli drużyna spisuje się kiepsko, a na trybunach mamy pustki. Do tego dochodzą wpływy z praw telewizyjnych, które nie rzadko stanowią dość pokaźne sumy. Jednak telewizja również skłania się do pokazywania tych najlepszych. Biedniejszym klubom czasem pomaga miasto, lub też sponsorzy. Sponsoring i reklama to dla każdego przedsiębiorstwa, jakim niewątpliwie okazuje się być klub sportowy, ogromny zastrzyk pieniędzy. Jednak na wszystkim najlepiej zawsze wychodzą piłkarze, których pensje wielokrotnie przekraczają najwyższe krajowe w wielu państwach Europy i świata.